Ik ben student in Leuven, en het is examentijd. Zelf heb ik daar geen last van, want mijn examens zijn afgelopen, maar mijn kotgenoot heeft nog een belangrijk laatste examen.
Hij vraagt me of ik met hem mee wil wandelen naar het Psychologisch Instituut, waar het examen doorgaat. Ik ga akkoord en samen wandelen we naar daar, terwijl hij nog even stukken van zijn cursus herhaalt.
Aangekomen in de Tiensestraat, merken we dadelijk dat er iets niet klopt. Waar tot de dag ervoor het Psychologische Instituut stond, is er nu een mooie glooiende groene weide, geprangd tussen de andere gebouwen die er wel nog allemaal staan.
Midden in die weide staat een houten bordje. Ik wandel erheen, en lees dat het Psychologisch Instituut die nacht verplaatst is naar Vlamertinge, een onooglijk klein dorpje in de buurt van Ieper (noot: tevens het geboortedorp van mijn moeder).
We besluiten mijn fiets te halen, en met mijn kotgenoot vanachter, die zijn cursus blijft herhalen, fiets ik zo snel ik kan naar Vlamertinge (toch zeker zo’n 150 kilometer).
Aangekomen blijkt inderdaad het Psychologisch Instituut, toch nogal een mastodont van een gebouw, pal midden in de hoofdstraat van Vlamertinge te staan, daarmee alle verkeer blokkerend. Mijn kompaan stapt binnen voor zijn examen.
Ik word wakker.
Zotte dromen 