De droom begint met een situatie die ik maar al te goed ken uit mijn wakkere leven: ik ben tegen een strakke deadline aan het schrijven, met het bijhorende gevoel dat een mix is van acute stress, scherpe efficiëntie en een zeker plezier daarin.
Het is pas naarmate ik verder droom dat steeds meer bijzonderheden opduiken die mij telkens verwonderen.
Ik blijk met een ganzenveer te schrijven, op een stuk perkament.
Ik kijk naar mijn schrijfhand, en ontdek dat die uit een diep-bordeaux brede mouw steekt, in een kostbare stof.
Ik blijk aan een heel smal ruw-houten bureautje te zitten, dat tussen de twee muren geprangd zit van de kale kamer waarin ik mij bevind, die minder dan een meter breed is.
Ik kijk voor me, en zie een glas-in-lood-raam. Als ik even opsta om daar doorheen te kijken, zie ik het Sint-Pietersplein van Rome.
Op dat moment gaat de deur achter me open, en ik zie een vage figuur die helemaal in het wit gekleed is, zijn hoofd door het deurgat steken. Hij spreekt me streng toe:
“Wulleman, die encycliek moet wel vandaag nog buiten, hé”
Ik word lachend wakker.
Zotte dromen 