Zotte dromen

(Terugblikkend op het bijna afgelopen jaar, is dit toch met stip de vreemdste droom die ik heb gehad. Niet alleen omdat hij zo absurd was, maar ook zo lang uitgesponnen en gedetailleerd, en daarom zo super-realistisch. Hieronder alle details …)

Ik ben als figurant betrokken bij de opnames van een grote Hollywood-blockbusterfilm. De film speelt zich af in een soort Moulin Rouge-achtig universum, en de opnames vinden plaats in een oud theater met rode pluchen stoeltjes. In de film speelt Julia Roberts de kokkin van het theater. 

De cruciale scene van de film die we opnemen, speelt zich af op de avond van de première van een grote nieuwe show, en de hoofdrolspeelster is op het laatste moment ziek geworden. De toeschouwers staan al voor de deur te dringen, sommigen zijn al binnen, en de directeur van het theater is in paniek: wat gaan we doen? Op dat moment komt Julia Roberts naar voren, nog steeds in haar rol als kokkin, en zegt; ik los het wel op, geef me vijf minuten. Ze verdwijnt in haar keuken, en komt terug, gekleed in een weinig verhullend Oosters aandoend groen buikdanskostuumpje.

Ze draagt – en hier wordt het dus absurd – een schotel met daarop een grote homp rauw gemengd gehakt – vraag me niet hoe ik weet dat het gemengd gehakt is, ik weet dat gewoon in mijn droom. Niet dat het verder relevant is. Julia, zoals ik haar mag noemen,  staat in het midden van de pluchen stoeltjes, ondertussen zijn de bezoekers binnengekomen en in een wijde cirkel om haar heen gaan staan. Ze begint rond te draaien, steeds sneller, de schotel met gehakt boven zich houdend, als ware het een relikwie. Door het draaien komen kleine stukjes gehakt los; die schieten de zaal in, blijven zweven boven het hoofd van elk van de toeschouwers, en lichten op, in een straal verbonden met de schotel boven Julia’s hoofd – een beetje zoals in het evangelie, de vurige tongen boven het hoofd van de apostels op Pinksteren, maar dan nu met gehakt. De mensen zijn razend enthousiast, zowel zij als Julia Roberts komen in trance,  iedereen begint te klappen, sommigen vallen flauw, gehakt all over over the place; het is een overweldigend succes. 

En plots … plots zijn we in een andere scene van de film beland, die speelt zich af in de lerarenkamer van de lagere school van het Sint-Jozefscollege van Izegem, waar ik school gelopen heb.

Er staat een grote biljarttafel, en ik ben er wat op aan het spelen. Ik ben nog steeds acteur in de film, maar ben duidelijk geen figurant meer, want op dat moment komt Julia Roberts, nog steeds in haar rol als kokkin van het theater, binnen, en begint haar dialoog met me. Het is de ochtend na haar dans-act, en ze is woedend, want de directie van het theater heeft besloten haar act helemaal over te nemen, maar dan wel met de oorspronkelijke actrice- want zij is toch maar gewoon de kokkin! Julia voelt zich miskend en genegeerd. Ik zeg haar dat ze gelijk heeft. We spelen biljart.

En plots zitten we weer in een compleet andere scene, een die ik herken als de persconferentie uit de film Notting Hill. Julia Roberts zit vooraan, niet langer in haar rol als kokkin, maar gewoon opnieuw als zichzelf, als filmster. Maar beide Julia’s vallen samen, want journalisten vragen haar of ze zich nog steeds verongelijkt voelt omdat ze niet de credits krijgt voor haar formidabele gehaktdans. Ze bevestigt dat, en zegt “Piet vindt dat ook”, waarna ze naar mij wijst, die, Hugh Grantgewijs, in een roze hemd tussen de journalisten staat. Ik bevestig luidop, en plots draaien alle camera’s naar mij, precies zoals in de Notting Hill-scene. Micro’s voor mijn neus, en flitsende fotocamera’s alom.

Ik word wakker. 

(Ik herinner me nog hoe ik me voelde na het wakker worden; ik probeer grip te krijgen op alles wat ik heb beleefd, en ben ook wel geamuseerd met verschillende elementen van de droom. Maar één ding weet ik op dat moment zeker: ik moet die nieuwe film met Julia Roberts absoluut gaan bekijken! Pas na een halfuur – ik zit al achter het stuur van de auto – besef ik plots hoe weinig waarschijnlijk het is dat er écht een film is waarin ze een dansact opvoert met een schotel gehakt. Ik herinner me dat ik de auto langs de kant heb gezet om te kunnen googelen met welke filmprojecten Julia Roberts recent is bezig geweest – en pas op dat moment dringt het helemaal tot me door dat het een droom was – zo realistisch voelde het allemaal aan. Voorbijgangers moeten zich bezorgd hebben afgevraagd waarom ik hardop zat te lachen, alleen in mijn auto langs de kant van de weg.)