Ik zit voor de tv, en zie Sophie Wilmes aankondigen dat de corona-maatregelen weer een beetje versoepeld worden: elke Belg krijgt een lint in huis, dat hem toelaat met één iemand anders af te spreken.
Ik kijk naast me en ja hoor, plots hangt daar een roodfluwelen lint met een belletje aan. Ik trek eraan, en plots zit ik op een bankje aan de Schelde in Antwerpen tegenover Penelope Cruz.
We praten wat in het Spaans, en dan zegt ze: “Ik wil je graag voorstellen aan een goede vriend van me”. Plots staat naast haar een middeleeuws geklede man, die ik herken van op Rembrandt’s Nachtwacht (de man in het zwart op de voorgrond). “Kom”, zegt hij, “Ik ga je iets tonen”. Ondertussen staat Penelope op, kust me op de wang, fluistert “See you after the quarantaine” en vertrekt.
Het volgende moment fiets ik door Amsterdam achter de Nachtwacht-man. Hij vertelt me over een verborgen systeem dat alle fietsen van Amsterdam met elkaar verbindt in een soort energie-equilibrium: als één fietser minder hard trapt, of als één fietser bijvoorbeeld een helling op moet, moeten alle andere fietsers net iets harder trappen ter compensatie.
De hele middag amuseren we ons door fietsers harder te laten trappen door zelf op de rem te gaan staan, en we lachen ons kapot om alle Nederlandse-fietsers-met-rood-hoofd.
Na afloop zitten we op een druk Amsterdams terras een pint te drinken. Mijn Nachtwacht-vriend is ondertussen veranderd in Driss van Les Intouchables, weliswaar nog steeds in Nachtwacht-outfit. We zien vijf gestresseerde mannen in kostuum en met een aktentasje passeren. Op elk aktentas staat in het groot een ander logo van een groot internationaal reclamenetwerk. Driss ziet dat, knipoogt naar me, en we toasten met onze pintjes.
Ik word wakker.
Zotte dromen 