Ik wandel met Bart De Wever, gekleed in zijn typische blauwe driedelige pak, door de centrale gang van het Calatrava-station van Luik, langsheen de winkeltjes, omringd door vele mensen. We praten wat.
Plots horen we het geluid van brekend glas, en scherven vallen naast op op de grond. We kijken naar boven, en zien hoe er een groot gat zit in de glazen overspanning van het station. Plots ontstaat er een tweede gat doordat een gigantische olifantenpoot van wel dertig meter lang naar beneden een stap zet, doorheen het dak, opniuew vallen schreven naar beneden.
Ik kijk rond, alle winkeltjes zijn verdwenen, de mensen ook, er zijn enkel nog Bart De Wever en ikzelf, de hal is helemaal leeg en ook drie keer zo lang en zo hoog geworden, en baadt in een ondraaglijk helder wit licht.
Plots komen nu doorheen het dak verschillende van die hoge olifantenpoten, een beetje vergelijkbaar met de schilderijen van Dali. We kijken omhoog en zien doorheen het glazen dak hoe een hele kudde olifanten op hoge poten over, en dus ook doorheen het station komt stappen. Overal om ons heen valt er nu glas naar beneden en stappen olifantenpoten op de grond. We zetten het op een paniekerig rennen, Bart en ik, om niet verpletterd te worden door een toevallige poot.
Ik word wakker.
Zotte dromen 