Ik wandel met Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke langs een Amsterdamse gracht, wanneer plots een man op ons afkomt die blijkbaar een gesprek wil beginnen met de minister. Die heeft daar duidelijk geen zin in, en trekt me een zijstraat in.
Die straat blijkt uit te komen op de bekende Amsterdamse walletjes, de redlight-district, en inderdaad, we zien een tiental roodverlichte vitrines. Achter élk van die vitrines evenwel staat niet een te verwachten schaarsgeklede deerne, maar wel … Eddy Wally. Dus ja, we kijken uit op een tiental (levende) Eddy Wally’s, elk uitgedost in andere outfits, de ene al uitzinniger dan de andere.
In het midden staat een Eddy Wally in een soort zwart middeleeuws ornaat, beetje vergelijkbaar met de centrale figuur van de Nachtwacht. Hij draagt een tamboerstaf, en ja hoor, zodra hij ons ziet, zwaait hij zijn vitrinedeur open, en komt eruit gemarcheerd, met achter hem aan een toeterende en blazende feestelijke dorpsfanfare.
De fanfare gaat langs ons heen en trekt een andere straat in. Frank en ik besluiten hen te volgen, maar net op dat moment komt, nog steeds uit die centrale vitrine, een kudde wilde zebra’s gestormd, en die komen recht op ons af.
Iedereen begint nu in paniek door de Amsterdamse smalle straten te rennen: Eddy Wally, daarachter de fanfare, daarna Frank Vandenbroucke en ikzelf, en daarna de meute zebra’s.
Ik word wakker.
Zotte dromen 