Een beetje een vies droompje dit. Maar dat moet ook eens kunnen.
En ook: een droom in koud zwart-wit. Nog niet vaak meegemaakt.
De scene: een kille regenachtige dag in een militaire haven in de Tweede Wereldoorlog.
Aan de aanlegsteiger ligt een Duitse onderzeeër, en die moet worden geladen met een gigantische stapel kartonnen dozen. Ik ben een gevangene van de nazi’s, en samen met andere gevangenen moet ik die dozen aan boord dragen. Over een houten brugje waarlangs gewapende nazi’s de wacht houden, lopen we heen en weer naar de duikboot, telkens opnieuw geladen met kartonnen dozen.
De dozen bevatten papieren en boeken, en op één of andere manier weet ik in mijn droom dat het de bedoeling is dat die samen met de duikboot tot zinken zullen worden gebracht.
Op het moment dat ik opnieuw een doos oppak om ze weg te brengen, open ik ze even om te zien wat erin zit. Het blijken allemaal uitgeprinte powerpoint-presentaties te zijn die ik in de loop van de jaren voor diverse klanten heb geschreven.
Ik schrik. Ik word wakker.
Zotte dromen 