Bij het begin van de droom sta ik met een fruit- en groentestalletje langs de weg. Ik ben een oud vrouwtje. Op mijn stalletje, bizar genoeg, liggen alleen fruit en groeten die een kogelronde vorm hebben: pompelmoezen, ijsbergsla, groene kool, meloenen en cavaillons, enzovoort. Het is een drukke weg, auto’s razen voorbij. Tegenover mij, aan de overkant van de weg, een smal maar dicht bos. Achter het bos is er ook iets, zo voel ik, maar ik weet niet wat.
Dan wordt het avond en nacht. Ik sta nog steeds aan mijn stalletje, maar er passeren geen auto’s meer. Het wordt donker en een dichte mist komt opzetten.
Uit het bos tegenover mij duikt in de mist een imposante gedaante op. Hij komt dichterbij, het is Godfried van Bouillon in kruisvaardersoutfit. Hij koopt wat meloenen en kolen, en loopt met zijn armen vol het bos weer in. Dit zal zich nog enkele keren herhalen, soms komen er ook andere kruisvaarders groeten en fruit oppikken, en weer verdwijnen.
Tegen de ochtend is mijn kraam leeg, en heb ik het koud. De mist trekt op, de zon breekt door, en uit het bos komen Godfried en zijn mannen welgemutst naar me toegewandeld.
“Je vraagt je waarschijnlijk af, Piet, wat me met je fruit en groenten hebben gedaan?” zeggen ze (blijkbaar ben ik ineens geen oud vrouwtje meer). “Kom maar eens mee”
We steken de straat over, gaan het bos in, en lopen het aan de andere kant weer uit. En daar ligt de E40. Bezaaid met gebotste en gedeukte auto’s, en met groenten en fruit. Blijkbaar hebben de kruisvaarders die naar de auto’s geworpen om ze zo tot stilstand te brengen.
“We hebben Tetris gespeeld”, zeggen ze. En ja hoor, plots stijg ik op en krijg ik een helikopterzicht van de E40, en wat blijkt? De groenten en fruit én de auto’s vormen de patronen van een perfect Tetris-spel.
Ik word wakker.
Zotte dromen 