Ik ben altijd heel erg blij en opgelucht als blijkt dat ik niet de enige ben die s’nachts zotte dromen beleeft. En wie die dan ook nog eens opschrift, gun ik hier graag een plekje onder de zon.
Vandaag: Ilse Lambrechts, met wat mij een bijzonder vermoeiende droom lijkt 🙂
“Ik ga eten op resto met de ceo van de vrt op uitnodiging van een ex- Mediafin collega. Nola, mijn dochter, gaat mee en we belanden ergens in het Brusselse. De ceo draagt een blauw hemd, De Mediafin collega is in het roze.
We krijgen kingkrab. De brasserie waar we zitten is een 3 sterrenresto geworden bij afrekening aldus de kok die wat wegheeft van Vicky Geunes. We dragen geen mondmasker besef ik. Ik zoek in mijn handtas en vind er uiteraard geen.
We spreken af dat ik de volgende keer een restaurantje zoek want het was gezellig. De ceo stelt Knokke voor, ik stel ‘Au Compte d’Harscamp’ in de Ardennen voor. Iedereen is blij met de keuze.
Dochter Nola en ik gaan naar naar buiten en we vinden een bril op de parking. Ik herken de bril: deze is van een andere Mediafin collega, die in deze droom de naam Jo Neirinckx krijgt. Ik herken ook de parking, we zijn bij feestzaal de Venkel in Kortenberg. De bril van Jo is bijzonder: hij heeft geen twee maar drie glazen. Het middelste glas heeft een soort van verrekijker functie. Het montuur is zwart en zwaar, daarom dat ik direct wist van wie de bril was. We hadden Jo met zijn bril ook in het restaurant gezien.
Erna rijden we naar huis met de wagen. Samen met andere mensen, zitten Nola en ik plots in een kotachtig huis in het Brusselse. Israel is aan het bombarderen. We houden ons stil en zitten dicht bij elkaar. Het huis heeft geen dak. Ik zie achter me door het raam in de verte rook en vuur en hoor bommen. De war dome haalt bepaalde raketten neer en andere suizen over ons hoofd. Voor me vallen ze gelukkig niet, zie ik doorheen het andere raam. Nola blijft dicht bij me en we blijven ongedeerd.
We kunnen verder. Ik bel mijn vriendin Britt die me het telefoon nummer van Jo, of van een andere kennis die Jo ook kent, kan bezorgen. We moeten namelijk nog altijd de bril terug zien te brengen. Britt stuurt maar niks, ik bel terug maar opnieuw krijg ik geen nummer. Ik besluit om met Jo op Facebook vrienden te worden.
Nola wil ondertussen met een vespa brommer de bril wel mee gaan brengen, ik vind dat gevaarlijk want mijn puberdochter is terug een klein meisje geworden in mijn droom. Bovendien kan ik ook niet met een brommer rijden, wat in mijn droom geen obstakel is. Ik rij alvast naar mijn ouders in Langdorp waar de vespa staat. Ter plaatse ga ik verder met mijn zoektocht op Facebook via de werklaptop die buiten onder een afdak staat.
Opnieuw geen resultaat: Facebook heeft de zoekfunctie veranderd en je moet een code inbrengen in de zoekbalk ipv de naam van de persoon die je zoekt. Het werkt niet, ik kan Jo niet vinden en blijf met zijn bril zitten.
Ik word wakker.
Zotte dromen 