Ik wandel met mijn dochter doorheen een lange drukke luchthavengang, vol mensen die zich in beide richtingen haasten. Een groepje mensen komt ons tegemoet, en in het midden van dat groepje wandelt Mike Pence. Ik herken hem terwijl we elkaar passeren, en ik schrik, iets te luid hoorbaar.
Mijn dochter, die voorliep, draait zich om, en vraagt wat er is. Ik zeg opgewonden: “dat was Mike Pence”. Net op dat moment wordt er op mijn schouder getikt, ik draai me om, en daar staat de man die ik als Mike Pence had herkend. Alleen, nu ziet hij er helemaal niet meer uit als Mike Pence, en blijkt het Jeff Goldblum te zijn. Enigszins geïrriteerd vraagt hij me: “Is er een probleem, vriend?”. Ik leg hem de situatie uit en hij vraagt: “Lijk ik dan op Mike Pence, of zo?”. Ik zeg nee, nu niet meer, en dat lijkt hem te kalmeren.
Hij nodigt me uit bij zijn handvol vrienden, die een paar meter verder in de gang staan te wachten en ondertussen een swingend jazzbandje hebben opgezet.
In het midden van dat bandje staat een kleine oudere kale man heel erg vrolijk en vriendelijk klarinet te spelen tot zijn hoofd er rood van aanloopt. Ik kijk goed, en het blijkt Vladimir Poetin te zijn.
Ik word wakker.
Zotte dromen 