We zijn op skivakantie, ik, het Lief en een hoop vrienden. Het wordt late namiddag, het skiën en de après-ski zitten erop, en we wandelen allemaal terug naar onze chalet. Daar zeggen de vrienden tegen mij: “Piet, wij zorgen voor het eten, kan jij ervoor zorgen dat we vanavond allemaal goed slapen?” Ik zeg “oké, en hoe doe ik dat?”, en ze wijzen vanop het balkon van ons chalet in de verte, daar is een zee, en aan het strand staat een klein houten huisje. “Daar moet je zijn om goed te kunnen slapen”, zeggen ze.
Ik vertrek, nog steeds in mijn skikleren, en wandel naar het huisje. Naarmate ik dichter kom, zie ik steeds vaker slapende mensen op de grond liggen. Ik kom bij het huisje dat een beetje lijkt op de saloons die je in cowboyfilms ziet: in hout, een beetje gammel, met een houten trede ervoor en een paal om je paarden aan vast te binden. Rond, en tegen de wanden van het huisje, liggen allemaal mensen te slapen.
Net voor ik binnenstap, glipt Barack Obama voor mij ook naar binnen.
Het huisje is helemaal leeg, op allerlei slapende mensen na overal op de grond, en in het midden een klein tafeltje. Achter dat tafeltje zit een heel oud, heel klein vriendelijk mannetje met een brilletje.
Obama en ik gaan bij dat tafeltje staan, en zeggen dat we komen om goed te kunnen slapen. Het mannetje begint te vertellen: “ik ga jullie dadelijk allebei een briefje geven. Op dat briefje staat een woord van drie letters. Als jullie dat woord lezen, zal je onmiddellijk in een diepe slaap vallen, net zoals al die mensen hier. Ik raad je dus aan om het niet hier te lezen. Ik geef jullie het briefje met het woord naar beneden, draai het briefje dus niet direct om”.
Hij overhandigt aan zowel Obama als ik een briefje. Obama draait het onmiddellijk om, lees het, en valt als een blok in slaap op de grond. Ik houd het briefje omgekeerd, verlaat het huisje, en wandel terug naar de chalet.
Maar de berg en de chalet zijn nergens meer te bekennen, en ik wandel gedurende een uur door de velden en de weiden met koeien, met niemand in de buurt.
Na een uur ben ik het beu en besluit om het briefje te lezen.
Ik draai het briefje om, en daar staat in hoofdletters het woord: “OOI”
Ik word lachend, maar verward wakker.
Zotte dromen 